F.Bahçe kendi kendine bir kriz yarattı, sonra da o krizin içinde kayboldu. 48 saat boyunca İsmail Kartal'ın istifası ve geri dönüşü konuşuldu. Yönetim, futbolcular, teknik kadro ve taraftar bu süreçten fazlasıyla etkilendi. Oysa bütün enerjinin Gaziantep maçına verilmesi gerekiyordu. Oysa yaşananlardan sonra, yeniden ayağa kalkmak için önemli bir fırsattı. Olmadı. İki puan daha gitti. Fenerbahçe'nin kaybı 8 puana çıktı. Şimdi taraftar nasıl şampiyonluk hayali kursun? Gaziantep karşısında top Fenerbahçe'deydi ama oyun Fenerbahçe'nin değildi. Topa sahip olmak vardı, fakat baskı ve üretkenlik yoktu. Orta saha topu dolaştırdı, ancak kanatlar ve forvet hattı ceza sahasına yeterince giremedi. Şut sayısı arttı ama isabetli şut yine çok azdı. Kısacası Fenerbahçe, bal yapamadı. Lukaku ağır ve etkisiz, Vedat ise gereğinden fazla asabiydi. Forvet hattında hareket, koşu ve son vuruş kalitesi yoktu. Gaziantep savunması kompakt ve disiplinli oynadı; Fenerbahçe ise buna karşı çözüm üretemedi. İlk yarıdaki yavaşlık ikinci yarıda da devam etti. Büyük takım refleksiyle, bireysel kaliteyle bir gol bekleniyordu ama oyun planı işlemiyordu. Zihinlerde yükselen "Talisca!" sesleri de aslında çok şey anlatıyordur!. Taraftar yaratıcılık, heyecan ve oyunun kaderini değiştirecek bir futbolcu arıyordu. Sahi, niye gönderdiniz bu adamı? Fenerbahçe'nin problemi artık yalnızca puan kaybı değil. Takımın öz güveni, yönetimin istikrarı ve taraftarın inancı da eriyor. 8 puan kaybedildi. Elbette lig bitmedi, şampiyonluk matematiksel olarak hâlâ mümkün. Ama futbol, sadece matematik değildir. İnanç ister, güven ister, doğru oyun ister. Bugün Fenerbahçe'nin ihtiyacı yeni bir kriz değil, akıl ve istikrar. Çünkü Fenerbahçe sadece puan kaybetmiyor… Eriyor! Zihensel olarak bir devrim ve umut lazım..