İran'ın nükleer silaha sahip olmaması hususunda ABD ve İsrail başta olmak üzere, Avrupa'dan Hindistan'a kadar tam bir mutabakat var.
Çin ve Rusya da bu mutabakata dâhil.
Tek farkla ki ABD'nin tek taraflı yaptırımlarına karşı çıkıyorlar.
Gelgelelim, İsrail'in nükleer kapasitesinin bölgede yarattığı o dehşetengiz stratejik asimetriye hiçbiri ağzını açmıyor.
Zaten Cumhurbaşkanı Erdoğan haricinde hiçbir lider bu asimetriyi gündeme getirmedi.
İlk kez 2010'da, İsrail'in nükleer gücüne göz yumulmasına "çifte standart" demişti. Türkiye bu nedenle İran ambargosuna "hayır" oyu vermişti.
O vakitler bilumum muhalif esnaf, Erdoğan'ı "Türkiye'nin eksenini kaydırmakla" itham etmişlerdi.
Sayın Erdoğan daha sonra Kasım 2023'te, Riyad'daki zirvede Batı'nın bu nükleer asimetri karşısında "kör ve sağırı oynamasına" okkalı bir tepki koydu.
Bunları, mahallemize tezgâh açmış fitne ehlinin iğvasına aldanılmasın diye hatırlatıyorum.
Hazır yeri gelmişken şuncağızı da söylemeden geçmeyelim:
Hamas'a "terör örgütü" diyen Özgür Özelgillerle ittifak arayan muhteremlerin, Hamas'ı Kuvayı Milliye'ye benzeten Erdoğan'a Filistin üzerinden söyleyeceği tek söz olamaz.

***

İsrail'in bölgede yarattığı stratejik asimetri, en az İran kadar Türkiye'nin de meselesidir.
Eyvallah, Türkiye'nin konvansiyonel askeri kapasitesi belirli bir caydırıcılık sağlıyor.
Ancak karşınızdaki devletin elinde nükleer bir koz varsa, konvansiyonel caydırıcılığın nerede bittiği sorusu kabak gibi ortaya çıkar.
Kenneth Waltz'ın nükleer caydırıcılık teorisi de tam bu noktada devreye girer:
Nükleer silahların varlığı, otomatikman daha fazla savaş demek değildir. Bilakis, katlanılamaz maliyetler çıkaracağı için savaşı taraflar adına cazip olmaktan çıkarır.

***

Mesele dünyayı nükleer silahlardan arındırmaksa, bu iş öyle tek taraflı olmaz.
Tüm bölgeyi kapsayan, karşılıklı ve güvenilir bir güvenlik mimarisi şarttır.
Zira mesele nükleer savaşı kazanmak değil, savaşı herkes için, bilhassa da İsrail için göze alınamaz kılmaktır.
İşte tam da bu sebeple, Türkiye behemehal nükleer silah sahibi olmalıdır.
Uzun lafın kısası:
Bir devletin nükleer güç sahibi olmasına dokunmayıp diğerlerine engel olmak için saldırmak barış arayışı değil, o güç dengesizliğini hayâsızca tahkim etmektir.